سياه يعني همه زشتيها ،یعنی همه زيبايي ها

X

سياه يعني همه زشتيها ،یعنی همه زيبايي ها


	یکی حرفهای منوبشنوٍه سلام ، ازینکه به وب من سر زدید ممنونم ، حرفه ای نیستم اما امیدوارم مطالبم خسته کننده نباشه و بتونم انتظارات یک خواننده خوب و دوست داشتنی رو بر آورده کنم. تو تیتر بالا نوشتم (یکی حرفهای منو بشنوه) اما واقعیت اینه که هر چی فکر میکنم میبینم حرف خاصی برای گفتن ندارم و بهتره حرفهامو تو مطالبم بدست بیارید ،و از من به شما نصیحت بجای گفتن حرف اون رو اجرا کنید وبجای شنیدن سعی کنید حرفهارو ببینید چون اینطوری بهتر درکشون میکنید (امتحان کنید). درضمن خوشحال میشم نظرات موثرتون (تلخ یا شیرین)در مورد مطالب و شعرهام رو ببینم . \|+\| نوشته شده توسط رایکا در دوشنبه یکم فروردین 1390 \|


	شرک از شب و گل و پرنده نمیخوام چیزی بدونم دیگه از هیشکی نمیگم از خداهم نمیخونم تب عاشقونه ی من توو نگاهِ تو اسیره نبض واژه های شعرم داره از تو جون میگیره یه شبایی دلِ خسته بدجوری هواتو داره بغض خیسِ این بهونه پدرم رو در میاره من چشاتو میپرستم گرچه شرکِ نازنینم این گناهو میپذیرم که توو قلبِ تو بشینم همه ی عذابِ دنیا توو جهنم چشاته آخرت کشکه دروغه من بهشتم روو لباته سرسپرده ی تو میشم اگه دستاتو بگیرم این برام یه افتخاره که به پایِ تو بمیرم من چشاتو میپرستم گرچه شرکِ نازنینم این گناهو میپذیرم که توو قلبِ تو بشینم \|+\| نوشته شده توسط رایکا در یکشنبه بیست و یکم اسفند 1390 \|


	سلام دوستان خوب یه حرف کوچولو: نمیدونم با کودک درون آشنا هستید یا نه و اصا نمیدونم بهش معتقد هستید یانه اما باید بگم خوشبختانه من یه دوست بسیار مهربون بنام (سیاه) دارم که کودک درون منه . ازم خواسته بود مدتی بعنوان بخشی از وجود خودم به همه معرفیش کنم و من هم اینکارو کردم . حالا میخوام تخلصمو بهتون معرفی کنم .دوستای گلم اگه دوست داشتید خوشحال میشم ازین ب بعد منو با تخلص (رایکا) خطاب کنید . و لطفا توو لینکاتون هم بجای سیاه از این تخلص استفاده کنید. البته ب سیاه (کودک درونم) قول دادم که هیچ وقت فراموش نشه لطفا سراغی ازونم بگیرید. راستی اگه دوست داشتید خوشحال میشم با کودک درونتون آشنا بشم. ممنون از لطفتون (رایکا) \|+\| نوشته شده توسط رایکا در دوشنبه دهم بهمن 1390 \|


	بازم نامه.دعا کنید جواب بده بی سلام وارد این نامه میشم بی رودرواسی میگم دوست دارم وقتی جات خالیه توی کوچه مون جلوی پنجره ها کم میارم حرف کوچه رو زدم حسش اومد یه ترانه ی قدیمی بخونم گرچه دست و پاشکسته س.ولی خب تو خوشت میاد عزیزم میدونم حرف خاصی واسه گفتن ندارم پشت این فاصله ها میبوسمت این ترانه رو شرو میکنمو از همین جا به خدا میسپرمت *** وقتی از تو کوچه ی ما رد میشی باد واست کٍل میده.بلوامیکنه پنجره شیطونیاش شرو میشه پرده راهو به چشام وا میکنه رد میشی واژه ها دیوونه میشن تند وتند رو کاغذا پا میذارن بعد ازدواج کاغذ و قلم یه ترانه رو بدنیا میارن طفلی از راه نرسیده عاشقه هی داره آدادا مادا میکنه بچگیهاشو ببخشی.بخدا تازه راه افتاده.تا تا میکنه پشت چهره ی نجیب و سر به رات بی حیاییات داره داد میزنه حق بده ترانه عاشقت بشه حق بده اسمتو فریاد بزنه انگاری یه چیزایی میخاد بگه " آدادا مادادا آ..."ول کن اصا خب بلد نیس طفلی حرفشو بگه من بجاش میگم.عزیزم خواهشا باز مسیرت که به اینورا گرفت حتما از تو کوچه ی ما رد شی آ این ترانه بدجوری دوست داره گهگداری ام به دیدنش بیا \|+\| نوشته شده توسط رایکا در چهارشنبه چهارم آبان 1390 \|


	تا حالا سعی کردین کسی رو فراموش کنین؟ فراموشم کن قول دادی از یادم بری اما دوباره چِت شده؟ باز اینورا میپلکی قولت فراموشت شده؟ توو کابوسا توو تنهایی رو مغزم هی پا میذاری بسه چی از جونم میخوای چه مرگته چیکار داری؟ چه مرگه...نه چه مرگمه بدجوری گیجو دِپرسم!! خودم میدونم که دیگه هیچوقت به تو نمیرسم تو ام میدونی سرنوشت شوخی نداره با کسی قسمتمونم همینه اینکه به من نمیرسی!! اینکه یه حسرت بزرگ همیشه رو لبای ماس تقصیر هیشکسم نبود همش زیرسرِ خداس واسه رسیدنِ به هم زمونه پای ما نبود خدا خدا زدیم ولی خدا/ خدای ما نبود همیشه تا آخر عمر واسه تو آتیشه تنم تموم لحظه های من عاشق با تو بودنم برو تموم زندگیم دیگه سراغ من نیا باید فراموشم کنی یادت نره قول دادیا!! \|+\| نوشته شده توسط رایکا در پنجشنبه بیست و سوم تیر 1390 \|


	فقط میتونم بگم متاسفم از ....... سلام قصد نوشتن مطلبی رو نداشتم . از خاله زنک بازی هم بدم میاد اما متاسفانه امروز در یکی از محافل ادبی ساری مسئله ای بوجود اومد که ناچار به نوشتن و بروز عصبانیتم شدم . روز های ........... در ............ساری انجمن شعر خوبی برگزار میشه که بار علمی شاعران رو تا حدودی تقویت میکنه . متاسفانه مسئول یا مسئولین این محفل ادبی ظاهرا کاملا یکطرفه فقط شاعرانگی دوستان و البته کمی هم تاحدودی نیمه ابری مسئله شئونات اسلامی را در نظر گرفتند و به هیج وجهه گوشه چشمی به این مسئله که شاعران محترم سرمایه های ادبی ما هستند و احترام به آنها یک امر ضروریست نداشتند. متاسفانه امروز یکی از مسئولین محترم انجمن که البته من برای ایشان احترام زیادی قائلم برخورد بسیار نا محترمانه ای با یکی از دوستان شاعر داشتند که نه تنها من بلکه جمعی از دوستان ادبی رو ناراحت کرد و احساس میکنم این بی احترامی تنها به یک شاعر نبود و بلکه به نوعی ...... بگذریم . سخن رو کوتاه میکنم با چند سوال که امیدوارم جواب قانع کننده ای رو ازین اساتید محترم که نوع رفتار آنها سرلوحه ای برای مبتدیان ادبیست دریافت کنم : ۱-مسئول محترم به نظر شما اگر یک مسئول به طور ناگهانی این برخورد رو با شما (که بعنوان میهمان حضور پیدا کردید) داشته باشه چه عکس العملی نشون میدید؟ ۲-مسئول محترم آیا از روال مراحل ارجاعی در ادارات -سازمانها و محافل گوناگون اطلاع دارید ؟ ۳- سرپرست محترم انجمن شاعران عزیز به خاطر احترام به شما و رونق این محفل ادبی دراین انجمن حضور پیدا میکنند .بهتر نبود که حداقل به خاطر احترام به شاعر (که البته میهمان هم بود) بعد از مطلع شدن از موضوع مسئله رو بررسی میکردید و با این کار موجبات دلگرمی دوستان رو فراهم میکردید؟ در پایان هم از طرف خودم و جمعی از دوستان از این دوست عزیز بابت مسئله بوجود آمده معذرت خواهی میکنم و امیدوارم دوستان محترم فرهگ و ادب حداقل در برخورد با همکاران لطف کنند و اصول رفتار مناسب و مودبانه رو رعایت کنند . \|+\| نوشته شده توسط رایکا در چهارشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1390 \|


	قرارهاي شما به كجا كشيد؟ قرار قرارمون همين بود ساعتِ پنجِ هر روز يه تك بدي بزنگم يه كنج دنج،هر روز- قرارمون همين بود تو كافي شاپ شاتوت يه بار دوسِت دارمهات يه بار چشاي اخموت فالِ همو ميديديم توو فنجوناي خالي دنيا به نفعمون بود رو تقويم خيالي نقشه ميدادي هر بار دودَر كني بابارو بريم توو فازِ تفريح آخر هفته هارو هواي لحظه هامون مثل ترانه ها بود دنيا رو داش آب ميبرد خواب تو چشاي ما بود يه روز چشام كه وا شد ديگه تو رو نديدم شمارتم عوض شد هرچي بهت زنگيدم يكي گرفتو ميگفت: سلام...الو...بفرما...!! دوباره ميزنگيدم... بازم الو... بفرما!!، قرارمون يادت رفت تو شرطو باختي، باهوش- گفتي يادت نميره يادم تورو فراموش حالا منو يه فنجون توو كافي شاپ شاتوت يادِ دوست دارمهات يادِ چشاي اخموت \|+\| نوشته شده توسط رایکا در دوشنبه دوازدهم اردیبهشت 1390 \|


	تا حالا پشت پنجره رفتن رویاتو دیدی؟ راتو میگیری و میری اصلا نمیبینی یک مرد پشت پنجره تنها و غمگینه یک مرد خسته از در و دیوار این خونه یک مرد داره مردن رویاشو میبینه داره حسودی میکنه با عشق بازیهات میبینه جاده داره جای پاتو میبوسه میبینه یه جوری لباساتو بغل کردی میبینه و کنج همین دیوار میپوسه ******************* گفتم نرو بیرون دنیا عاشقت میشه میگیرتت، میبینه دل، طاقت نمیاره چترت رو واکن خوب من بارونم عاشق شد هی داره بوسه روی اندام تو میذاره ******************* تنها خوشیم این لحظه های با تو بودن بود حلا تموم لحظه هام دق کردن و مردن تقویم من با چشمهای تو ورق میخورد میری و انگار روز و شبهامم بهم خوردن میریو راضی هستم از احساس خوشحالیت هر چند داغ دوریٍ چشمات سنگینه باشه برو اما بدون این گوشه دنیا یک مرد پشت پنجره تنها و غمگینه \|+\| نوشته شده توسط رایکا در سه شنبه نهم فروردین 1390 \|


	شما نامه هاتونو واسه کی مینویسین؟ کجا میذارین؟ نامه سلام بانوی نامه منو یادت هست؟ ولش کن- فک کن اینبارم یه دیوونست همونی که یه روز دنیای اون بودی حالا دنیای اون تنهایی و خونست همونی که تا اسمتو بهش دادی زبونش بند اومد هی تیکتو میزد تموم رنگارو خط میزد از رویاش روی نقاشیا ماتیکتو میزد گناه این فراموشیتو می بخشم همین که از تو روزای تو خط خوردم صدای خنده هاتو میشنوم اما خبر داری که اینجا سرد و افسردم؟ یه وقتایی میخوام تو خاطرم گم شی ولی یک جای قلبم باز می لنگه یه چیزی ذهنمو هی قلقلک میده نمیشه بی تو حتی واژه دلتنگه! اگه نیستی نمیخوام هیشکی این روزا - بیاداینجا- میخوام تنهای تنهاشم یه روز آخر همین تنهاییا...! واستا !!! صدای در اومد ... گلم باید پاشم واسه امروزمون بسه خداحافظ جای امضا بازم ماتیکو میکوبم دیگه تو صندوق پستم نمیذارم ! نمیدونم!اخه چن وقتیه خوبم- یه آقایی لباس پستو میپوشه میاره نامه رو پس میده تو دستم نمیدونه یه روزی عاشقم بودی ! ولی فهمیده بدجور عاشقت هستم! \|+\| نوشته شده توسط رایکا در پنجشنبه چهارم فروردین 1390 \|


	همیشه دلتون چی میخواست؟ (لطفا این بخش رو حتما تا آخر بخونید ودست خالی هم ازش بیرون نرید) وقتی بچه بودم دلم میخواست با بزرگترها بازی کنم ولی بزرگترها با تمام درک بالایی که داشتن درکم نمیکردن ،حالا سعی میکنم بچه ها رو درک کنم. همیشه دلم میخواست کسی به حرفهایی که میزنم نخنده اما بعضی ها میخندیدن، حالا به حرفهای هیچکی نمیخندم. دلم میخواست معلم شم ، دکتر شم ، فیلسوف شم، اما شدم یه تاسیساتی، حالا هر بچه ای میگه مخوام ... شم دعا میکنم تاسیساتی نشه. همیشه دلم میخواست هر روز برم دریا چون خیلی دوسش داشتم اما همین دریای دوست داشتنی یه روز یکی از بهترین دوستامو ازم گرفت و یه روز داشت منو هم با خودش میبرد > حالا یاد گرفتم که تو این دنیا هیچی ارزش دوست داشتن نداره وفقط باید خودمو دوست داشته باشم . همیشه دلم میخواست آدم بزرگ و معروفی شم و به همه کمک کنم،اما وقتی میبینم که بعضی از آدم بزرگا چقدر بی فرهنگانه به پایین ترا مثل یه آشغال نگاه میکنن میگم خدایا شکرت که آدم بزرگی نشدم و هنوز فرهنگ انسان دوستی تو من وجود داره . دلم میخواست و میخواد بعد از مرگم آرامگاهمو اونقدر پایین ببرن که از تموم اتفاقای تلخ دنیا دور باشم و باخیالت راحت باور کنم که دیگه میتونم چشامو ببندمو بدون نگرانی از نگرانی های فردا استراحت کنم. درضمن دلم میخواد بعد مرگم رو سنگ قبرم هیچی ننویسن حتی اسممو ! چون وقتی هستم و کسی حرفهامو نمیبینه و منو نمیشناسه شناختن بعد مرگ چه بدردم میخوره همون بهتر که ناشناس بمونم. اصلا بیخیالش همیشه دلم میخواستهای من خیلی زیاده سرتونو درد نمیارم ، فقط آخریشو میگم و تموم میکنم ،همیشه دلم میخواست و هنوزم میخواد که یکی حرفهامو نشنوه بلکه ببینه. اگه حرفهامو دیدید نظرتونو بگید و اگه دوست داشتید شماهم بگید همیشه دلتون چی میخواست. \|+\| نوشته شده توسط رایکا در سه شنبه دوم فروردین 1390 \|